عشق همییشه تازه است .

مهم نیست که یک بار دوبار ده بار عاشق شویم-همیشه در وضعیتی قرار خواهیم گرفت که آن را نمی شناسیم.

عشق قادر است ما را به بهشت برده و یا به دوزخ بیفکند اما همیشه مارا به جایی می برد.

باید آنرا پذیرفت چون عشق خوراک هستی ماست

اگر آنرا پس بزنیم ار گرسنگی خواهیم مرد در حالی که

شاخه های پر بار زندگی رانگاه میکنیم بی آنکه جرات کنیم دست مان را دراز کنیم

و میوه ای بچینیم . باید تا هرکجا که هست به دنبال عشق رفت

حتی اگر به معنای ساعت ها روزها هفته ها نومیدی و اندوه باشد

چون در لحظه به جست و جوی عشق به راه می افتیم او نیز به جست و جوی ما بر می خیزد

و مارا نجات خواهد داد.

باتمام وجود زندگی کنیم با تشنگی از آن بنوشیم

بار دیگر به رویاهامان اعتماد کنیم بتوانیم برای آنچه می خواهیم بجنگیم.

لازم نیست راجه به عشق سخن بگوییم چرا که عشق آواز خود رادارد و برای خودش صحبت میکند.

برای یافتن خدا کافی ست به اطرافمان خوووووب بنگریم...

همین ...

pep30:::